سراج من نور الغيب بدا و غار و جاوز السراج و سار . اى ماه برآمدى و تابان گشتى * گرد فلك خويش خرامان گشتى چون دانستى برابر جان گشتى * ناگاه فرو شدى و پنهان گشتى لم يزل كان مذكورا قبل القبل و بعد البعد و الجواهر و الالوان - جوهره صفوىّ ، كلامه نبويّ ، حكمه علوى ، عبارته عربىّ ، و لا مشرقى و لا مغربى ، حسبه ابوى ، رفيقه ربوى ، صاحبه اموى ، ما خرج من ميم محمد ، و ما دخل فى حائه احد . آفرينش همه در ميم محمد متلاشى ، هر كجا در عالم دردى است و سوزى در مقابل سوز عشق وى ناچيز ، انبياء و اولياء و شهداء و صديقان چندانك توانستند از اوّل عمر تا آخر برفتند و بعاقبت به اول قدم وى رسيدند ، آن مقام كه زبر خلايق آمد زير قدم خود نپسنديد ، بسدره منتهى و جنات مأوى و طوبى و زلفى كه غايت رتبت صديقان است خود ننگريد ، كه ما زاغَ الْبَصَرُ وَ ما طَغى - زهى كرامت و رتبت ! زهى شرف و فضيلت ! زهى علو و رفعت ! كرا بود جز از وى فضل تمام و كار بنظام ؟ عز سماوى و فر خدايى ؟ پس از پانصد سال بنگر ركن دولت شرع او عامر و شاخ شجرهء دولت او ناضر ، شرف او مستعلى ، و حكم او مستولى ، درين گيتى نواى وى ، در هفت آسمان آواى وى ، در هر دلى از وى چراغى ، بر هر زبانى از وى داغى ، در هر سرى از وى نوايى در هر سينهء از وى لوائى ، در هر دلى وى را جايى ، راهش پر نور ، و گفت و كردش با نور ، و خلق و خويش از نور ، و خود نور على نور . كفر و ايمان را هم اندر تيرگى هم در صفا * نيست دار الملك جز رخسار و زلف مصطفى روى و مويش‌گر بصحرا ناوريدى قهر و لطف * كافرى بى برك ماندستى و ايمان بينوا وَ لَقَدْ جاءَكُمْ مُوسى بِالْبَيِّناتِ - الآية ، چون موسى ع بر بساط انبساط پرورده شد ، و خلعت كرامت يافت ، و به نبوت و رسالت مخصوص گشت ، وحى آمد بوى كه - يا موسى تو آن باز سپيدى كه خلقى را به تو صيد خواهيم كرد ، پيغام ما به بنى اسرائيل رسان ، و نعمت و منت ما در ياد ايشان ده رب العالمين آن فرستادن و رفتن وى بر جهانيان